Brody

Doskonale zaprojektowany efektowny neorenesansowy pałac, nawiązujący do architektury zamków francuskich XVI wieku, o wysokim poziomie piaskowcowej dekoracji, zbudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku dla Paula Pfluga. Dwie wieże mają nadawać pałacowi charakter zamku i urozmaicać bryły budowli. Wewnętrzny dziedziniec przebudowany około 1910 roku na okazały hol ze wspaniałymi dekoracjami ścian. Po 1910 roku dobudowano skrzydło z efektowną salą balową. Brody były w średniowieczu gniazdem Brockich herbu Łodzią. W XVI wieku były własnością Bukowieckich herbu Drogosław, w XVII wieku Marszewskich herbu Rogala, a w XVIII wieku i aż do 1874 roku Sczanieckich. Tu w 1804 roku urodziła się wielka patriotka Emilia Sczaniecka, opiekunka chorych w lazaretach warszawskich w powstaniu listopadowym i w lazaretach Wrześni, Miłosławia i Śremu w 1848 roku. Właścicielem Brodów w latach 1827-1863 był Konstanty Sczaniecki, kapitan jazdy poznańskiej w powstaniu listopadowym, więzień stanu w 1846 roku. Od 1874 roku właścicielami byli Niemcy Pflugowie, którzy od czasu nobilitacji w roku 1910 dodali do nazwiska przyimek „von”. W roku 1939 właścicielem Brodów był Niemiec Emil von Pflug. Majątek w 1926 roku liczył 1517 hektarów i miał gorzelnię.

Pławin

Zniekształcony po wojnie i zapewne pozbawiony dekoracji niepiękny dwór z przełomu XIX i XX wieku, piętrowy, z obszernymi piętrowymi skrzydłami po obu stronach. Wszystkie części nakryte płaskimi dachami. Wejście poprzedzone murowanym gankiem niosącym taras.

Pławin jest znany w dokumentach co najmniej od 1488 roku, kiedy to biskup włocławski Piotr z Bnina nadał kolegiacie kościeleckiej dziesięcinę z Ptawina. W 1583 roku własność Jana Pławińskiego. W 1881 roku Pławin należał do Hermanna Louisa Jaentscha, a w 1887 roku do Polaka Edmunda Mittelstaedta. Potem znów w rękach niemieckich.

W 1926 roku właścicielem Pławina był Niemiec Richard Schreiber. Majątek liczył 306 hektarów.

Piotrkowice

Prosty, ale nie pozbawiony pewnej szlachetności parterowy dwór, z obszernym piętrowym ryzalitem na osi zawierającym główne wejście i zwieńczonym trójkątnym frontonem, kryty dachem dwuspadowym, zbudowany przypuszczalnie około 1830 roku i przebudowany w roku 1872 (data na belce).

Piotrkowice znane są od końca XIV wieku. W XVI wieku należały do Piotrkowskich i Manieckich, pod koniec XVIII wieku do Ignacego Potockiego, w XIX wieku do Koczorowskich, a następnie przeszły w ręce niemieckie i miały wspólnych właścicieli von Delhaesów z Czempiniem-Borówkiem Starym.

Podobnie jak wiele innych miejscowości, Piotrkowice dały od swej nazwy nazwisko właścicielom. W XV wieku regułą było, że właściciel, zmieniając swą własność, zmieniał nazwisko. W XVI wieku zdarzało się to bardzo często, a w XVII sporadycznie.

W 1939 roku właścicielem Piotrkowic był Niemiec Karl von Delhaes. Majątek w 1926 roku liczył 523 hektary.

Kołaczkowo

Przypominający bardziej architekturę bajkową lub fantasy neogotycyzujący dwór z końca XIX wieku, o nieregularnym planie, złożony z piętrowych i parterowych brył, przybudówek i wieży zwieńczonej krenelażem. Wejście poprzedza ganek o ostro wykrojonych arkadach. Dekoracją dworu jest też smukły szczyt jednego z budynków ujęty wklęsłymi i wypukłymi spływami. Wszystkie części nakryte stromymi dachami wielopołaciowymi.

Kołaczkowo w XIX wieku było własnością szybko polonizującej się niemieckiej rodziny baronów von Graeve z Karolewa. Później należało do Prądzyńskich, a od 1906 roku do drugiej wojny światowej do Mukułowskich. W listopadzie 1918 roku właściciel Kołaczkowa Nepomucen Mukułowski został pierwszym polskim starostą w Witkowie. W 1931 roku przekazał on Kołaczkowo swojemu synowi Teodorowi Mukułowskiemu.

W 1939 roku właścicielem Kołaczkowa był Teodor Mukułowski. Majątek w 1926 roku liczył 321 hektarów i miał gorzelnię.

Górka Duchowna

Piętrowy dwór, wzniesiony pod koniec XIX wieku i na początku XX stulecia powiększony o boczne, piętrowe skrzydła: wąskie, jednoosiowe po jednej stronie i obszerne, na planie litery L, występujące ryzalitem przed linię frontu po drugiej stronie. Korpus główny z płytkim ryzalitem na osi zamkniętym półokrągłym naczótkiem i poprzedzony murowanym gankiem wejścia, nakryty dachem dwuspadowym.

Górka Duchowna stanowiła w latach 1181-1794 własność benedyktynów z Lubinia. Po kasacie pruskiej z 1794 roku była własnością niemiecką. Co najmniej od 1881 roku do drugiej wojny światowej należała do von Gustorfów: w 1881 roku do Reinholda von Gustorfa, a w 1926 roku Maksymiliana von Gustorfa.

W 1939 roku Górka Duchowna stanowiła własność Niemki Margarethe von Gustorf. Majątek w 1926 roku liczył 513 hektarów.